Zgłoszenie wierzytelności

Jednym z podstawowych celów postępowania upadłościowego jest windykacja, mająca służyć ogółowi wierzycieli i prowadzić do wspólnego dochodzenia roszczeń. Zasadniczo niemożliwe jest jednak dochodzenie jakichkolwiek roszczeń bez aktywnego udziału wierzyciela w procesie odzyskiwania należności. Na etapie postępowania po ogłoszeniu upadłości dłużnika podstawowym narzędziem dochodzenia wierzytelności jest zgłoszenie wierzytelności. Pełni ono analogiczną funkcję do wytoczenia powództwa w procesie cywilnym, można więc przyjąć, że jest odpowiednikiem pozwu.

Niezgłoszenie wierzytelności nie powoduje jej wygaśnięcia, jednak w praktyce jej zaspokojenie będzie niemożliwe. Wyklucza bowiem wierzyciela z udziału w postępowaniu, a co za tym idzie pozbawia go możliwości uczestnictwa w podziale funduszów masy upadłości. Prawidłowość zgłoszenia jest więc decydująca w procesie odzyskiwania swoich należności od dłużnika.

Wyjątki od zasady zgłoszenia wierzytelności

Zasadniczo każdy wierzyciel powinien zgłosić swoją wierzytelność. Ustawa przewiduje jednak wyjątki, zgodnie z którymi pewne kategorie roszczeń mają być uwzględniane na liście wierzytelności z urzędu i tym samym zwolnione z przedmiotowego obowiązku. Należą do nich następujące wierzytelności:

  1. wierzytelności wynikające ze stosunku pracy;
  2. wierzytelności zabezpieczone rzeczowo (hipoteką, hipoteką morską, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub w przypadku wierzycieli osobistych innym wpisem
    w księdze wieczystej lub rejestrze okrętowym);
  3. wierzytelności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynikające z obowiązku zwrotu z masy upadłości świadczeń Funduszu wypłaconych pracownikom upadłego.

Komu i w jakim terminie zgłasza się wierzytelności?

W wyniku nowelizacji w sprawach wszczętych wnioskami złożonymi od dnia 24 marca 2020 r. zgłoszenia wierzytelności dokonuje się syndykowi wyznaczonemu w danym postępowaniu upadłościowym, a nie sędziemu-komisarzowi. Informacje o wyznaczonym syndyku zamieszcza się w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości obwieszczanym w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

To jednak nie ostatnia zmiana, obecnie w związku z uruchomieniem Krajowego Rejestru Zadłużonych (KRZ), od 1 grudnia 2021 r. obwieszczenia zamieszczane są w tym rejestrze. Tam też będzie prowadzane postępowanie, w którym wniosek został złożony właśnie po 1 grudnia 2021 r. i za pośrednictwem KRZ należy dokonywać w nich zgłoszeń wierzytelności.

Podsumowując, obecnie możliwe jest funkcjonowanie postępowań w trzech różnych reżimach prawnych. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniach, w których wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony przed 24 marca 2020 r. zgłoszenie wierzytelności wnosi się do sędziego-komisarza, następnie w postępowaniach, w których wniosek o ogłoszenie upadłości złożono po 24 marca 2020 r. ale przed 1 grudnia 2021 r. – zgłoszenie wierzytelności wnosi się do syndyka, a w wyniku najnowszej nowelizacji – wszelkie postępowania, w których wniosek o ogłoszenie upadłości złożono po 1 grudnia 2021 r. prowadzone są w KRZ i tam dokonuje się zgłoszenia wierzytelności.

Artykuł pochodzi ze strony https://lewandowskikancelaria.pl/ . To tylko część całego wpisu i całość można przeczytać na stronie https://lewandowskikancelaria.pl/jak-zglosic-wierzytelnosc/ .

Informacje na temat restrukturyzacji https://lewandowskikancelaria.pl/restrukturyzacje-i-prepack/

Prawo upadłościowe https://lewandowskikancelaria.pl/upadlosci/

Prawo w Polsce

Zgodnie z artykułem 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są:

  • Konstytucja
  • ustawy
  • ratyfikowane umowy międzynarodowe
  • rozporządzenia
  • akty prawa miejscowego (na obszarze działania organów, które je ustanowiły).

Ponadto do źródeł prawa powszechnie obowiązującego zalicza się ustawy o zmianie Konstytucji, rozporządzenia z mocą ustawy wydane na podstawie art. 234 Konstytucji i inne nieuchylone akty prawne o mocy ustawy. Dotyczy to obowiązujących rozporządzeń Prezydenta RP z mocą ustawy wydanych w okresie II Rzeczypospolitej i dekretów wydanych w okresie tzw. Polski Ludowej.

Obok źródeł prawa powszechnie obowiązującego, wyróżnia się także źródła prawa wewnętrznie obowiązującego (akty kierownictwa wewnętrznego). Są nimi przede wszystkim uchwały i zarządzenia.

Rozdział III – Źródła prawa

  • Art. 87.

1. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
2. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

  • Art. 88.

1. Warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie.
2. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa.
3. Umowy międzynarodowe ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie są ogłaszane w trybie wymaganym dla ustaw. Zasady ogłaszania innych umów międzynarodowych określa ustawa.

  • Art. 89.

1. Ratyfikacja przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej i jej wypowiedzenie wymaga uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie, jeżeli umowa dotyczy:

  1. pokoju, sojuszy, układów politycznych lub układów wojskowych,
  2. wolności, praw lub obowiązków obywatelskich określonych w Konstytucji,
  3. członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w organizacji międzynarodowej,
  4. znacznego obciążenia państwa pod względem finansowym,
  5. spraw uregulowanych w ustawie lub w których Konstytucja wymaga ustawy.

2. O zamiarze przedłożenia Prezydentowi Rzeczypospolitej do ratyfikacji umów międzynarodowych, których ratyfikacja nie wymaga zgody wyrażonej w ustawie, Prezes Rady Ministrów zawiadamia Sejm.
3. Zasady oraz tryb zawierania, ratyfikowania i wypowiadania umów międzynarodowych określa ustawa.

  • Art. 90

1. Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach.
2. Ustawa, wyrażająca zgodę na ratyfikację umowy międzynarodowej, o której mowa w ust. 1, jest uchwalana przez Sejm większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz przez Senat większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby senatorów.
3. Wyrażenie zgody na ratyfikację takiej umowy może być uchwalone w referendum ogólnokrajowym zgodnie z przepisem art. 125.
4. Uchwałę w sprawie wyboru trybu wyrażenia zgody na ratyfikację podejmuje Sejm bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

  • Art. 91.

1. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
2. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
3. Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

  • Art. 92.

1. Rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.
2. Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi.

  • Art. 93.

1. Uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty.
2. Zarządzenia są wydawane tylko na podstawie ustawy. Nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.
3. Uchwały i zarządzenia podlegają kontroli co do ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem.

  • Art. 94.

Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.